Hej!
Pod ostatnim wpisem powtarzała się co i rusz jedna opinia odnośnie moich spodni: "fajne, ale ja bym ich nie założyła". Zmusiło mnie to do pewnego zastanowienia. Zaczęłam myśleć, czemu ktoś miałby w takich nie wyjść na ulicę. Brakuje mu odwagi? Nie chce odstawać od reszty? Przykuwałby zbyt dużą uwagę na ulicy? A może jednak odpowiedzi należy szukać gdzie indziej. Może spodnie jednak wcale nie są fajne, a komplementy brały się po prostu z życzliwości.
Kiedyś bardzo nie lubiłam odstawać. Lubiłam przyglądać się ludziom i odkrywać, co obecnie po prostu trzeba mieć. Własne wariacje na temat trendów? Niekoniecznie. A nóż widelec komuś się nie spodoba, ktoś to skrytykuje, wytknie mi, że nie pasuję do polskiej ulicy.
Na szczęście mi przeszło. Głównie dzięki ludziom, którzy sami za nic mają powszechnie panujący ład w modzie i zakładają to, co chcą i kiedy chcą. Zaimponowało mi to. Długo jednak dorastałam do tego, żeby iść za ich przykładem.
W końcu się udało i nie robię już za kopię kolejnej kopii mijanej na ulicy. A że ludzie będą się gapić? Trudno. Niech się patrzą. Mają przecież na co :)
Spódnicę dostałam ostatnio od cioci. Nie wiem, jak długo leżała w jej szafie, zanim trafiła do mnie. Wiem, że wzbudziła dwie skrajne emocje. Siostra powiedziała, że nie, nie jest zbyt fajna, taka raczej babcina. A w mojej głowie od razu pojawiło się hasło "biorę".
bluzka - Reserved
kurtka - Wrangler
spódnica - no name
buty - Sinsay
torebka - Fabiola
Pozdrawiam serdecznie!
